خبرگزاری همشهری: قمی‌ها تئاتر را دوست دارند

شنبه, 26 تیر 1395 اخبار داخلی

مصاحبه با محمدجواد پیروزی

خبرگزاری همشهری: قمی‌ها تئاتر را دوست دارند

از سال ۶۹ زیر نظر استاد پارسایی و استاد فدایی حسین تئا‌تر را به صورت نیمه حرفه‌ای آغاز کرد. در سال ۷۶ در مدرسه عالی بازیگری حوزه هنری تهران زیر نظر داریوش ارجمند با فوت و فن نمایش آشنا شد...

1395/04/26

از سال ۶۹ زیر نظر استاد پارسایی و استاد فدایی حسین تئا‌تر را به صورت نیمه حرفه‌ای آغاز کرد. در سال ۷۶ در مدرسه عالی بازیگری حوزه هنری تهران زیر نظر داریوش ارجمند با فوت و فن نمایش آشنا شد. سال ۷۹ بود که با نمایش «از خاطرات یک شهید» در جشنواره تئا‌تر مقاومت، رتبه دوم را در بخش بازیگری کسب کرد. برگزیده شدن در این جشنواره انگیزه «محمدجواد پیروزی» بازیگر قمی را برای کارکردن جدی در عرصه نمایش قوی  کرد که ثمره آن 15 سال فعالیت حرفه‌ای در این عرصه است. از سال ۸۷ نیز با گروه ایده زیر نظر احمد سلیمانی همکاری می‌کند و با این گروه نمایش‌های مختلف داخلی و خارجی از جمله در کشورهای هندوستان، اسلواکی، ترکیه، اتریش، آلمان و ژاپن را روی صحنه می‌برد.
اجرای دوباره تئا‌تر کودک «قصه تاج عروس، خاله و خروس» در قم بهانه‌ای شد تا با این بازیگر عرصه نمایش به گفت‌و‌گو بپردازیم:

    این روز‌ها مشغول چه کاری هستید؟

از ۱۶ تیرماه به مدت 14 روز نمایش «قصه تاج عروس، خاله و خروس» را که در ژانر کودک است و سال گذشته با استقبال بی‌نظیر مردم قم روبه‌رو شد، روی صحنه می‌بریم.

    با توجه به این‌که در ژانرهای مختلف تجربه اجرای نمایش را دارید، اجرای نمایش برای کودکان چه حس و حالی دارد؟

هر ژانری ویژگی و خاصیت خود را دارد. اما اجرای نمایش برای کودکان انرژی و اشتیاق زیادی به من منتقل کرده و برایم بسیار لذت بخش است. با این‌که سال گذشته بیش از یک ماه این نمایش را بازی کردیم نه تنها احساس خستگی نکردم بلکه وقتی امسال پیشنهاد اجرای دوباره این نمایش را به من دادند، با‌‌ همان انگیزه روز اول قبول کردم. در حقیقت وقتی این نمایش را روی صحنه می‌برم، کودک درون خودم هم زنده می‌شود.

    حال تئا‌تر کودک در قم چطور است؟

در چند سال اخیر اجرای قابل توجهی در زمینه کودک در قم وجود نداشت و سال گذشته پیش از روی صحنه بردن «قصه تاج خروس...» دلهره این را داشتیم که با استقبال مردم قم روبه‌رو نشویم. اما پس از استقبال مردم به طوری که طی ۳۷ روز ۱۲هزار بلیت فروخته شد، متوجه شدیم چقدر جای یک نمایش کودک در استان خالی است و چه شور و شوقی در میان خانواده‌ها برای تماشای نمایش‌هایی چنین وجود دارد. پس از اجرای سال ۹۴ منتظر خالی شدن تالار شهید آوینی بودیم. چرا که نداشتن یک سالن اختصاصی نمایش هنوز یکی از معضلاتی است که دست از سر اهالی تئا‌تر قم برنداشته است. در حال حاضر برای گروه ما ثابت شده است که اگر در تمام سال اجرا داشته باشیم، مردم قم از ما استقبال می‌کنند.

    مردم نشان داده‌اند اگر در عرصه کودک - چه سینما چه نمایش - کار خوبی ساخته شود حتما از آن استقبال می‌کنند. به نظر شما دلیل آن چیست؟

کودک امروز بیش از هر زمانی دنبال هیجان است. از آنجا که دنیای مجازی پر از انزوا و بی‌حرکتی است، زنده بودن فضای تئا‌تر برای کودکان و خانواده‌ها هیجان انگیز و جذاب است. در اجرای پارسال بسیاری از خانواده‌ها می‌پرسیدند چگونه می‌شود کودک ما وارد تئا‌تر شود؟ در واقع وقتی فرهنگ نمایش وارد خانواده‌ها شود، فضای جامعه هنری می‌شود و به تبع آن انگیزه هنرمندان نیز دوچندان می‌شود.

    قبل از اجرای نمایش «قصه تاج خروس...» در قم، تجربه به روی صحنه بردن این نمایش در استان‌هایی مثل گرگان و تهران را داشتید. میزان استقبال در آن استان‌ها چگونه بود؟

خوشبختانه نمایش کودک در همه جا مشتری خود را دارد. در گرگان و تهران نیز استقبال خوبی شد. اما انصافا استقبال قمی‌ها هیجان انگیز‌تر بود. جدا از این‌که در شهر خودمان اجرا کردیم، علاقه مردم قم به این نمایش نیز برای ما بسیار مطلوب بود و انگیزه ما را دوچندان کرد.

    در سال‌های اخیر بسیاری از بازیگران تئا‌تر و تلویزیون قمی برای ادامه کار حرفه‌ای، تهران را به شهر خود ترجیح داده‌اند. آیا شما هم به فکر مهاجرت افتاده‌اید؟

من تا ۷ سال پیش در تهران ساکن بودم و در آنجا به فعالیت‌های هنری مشغول بودم. اما پس از راه افتادن گروه «ایده» به قم آمدم و همراه این گروه به موفقیت‌های متعددی رسیدیم. اگرچه فعالیت در تهران به دلیل  فاصله کمی که با قم دارد، برای ما آسان است و نیازمند سکونت دائمی نیست. از طرف دیگر وقتی شرایط کار در شهر خودمان مهیا باشد دلیلی ندارد که به شهرهای دیگر به خصوص پایتخت مهاجرت کنیم. کافی است حمایت‌ها و امکانات برای هنرمندان نمایش قم فراهم شود تا آنها هم با انگیزه بیشتری در این شهر فعالیت کنند.

    از کمبودهای تئا‌تر قم بگویید.

 مهم‌ترین کمبودی که سال هاست گریبانگیر اهالی نمایش قم است، به سخت افزار‌ها برمی‌گردد. در حقیقت نبودِ یک سالن اختصاصی تئا‌تر مهم‌ترین مشکل ماست. اگرچه تالار مرکزی شهر ساخته شده است اما معلوم نیست دقیقا چه زمانی افتتاح می‌شود و به  بهره‌برداری می‌رسد و این‌که مدیریت آن چگونه است. آیا واقعا برای تئاتری‌های استان مفید خواهد بود یا نه؟ در حال حاضر نیز پلاتوی ماه و تالار شهید آوینی 2 سالن نسبتا مجهز هستند که کارایی حرفه‌ای ندارند و استفاده‌های دیگر نیز از آن‌ها می‌شود. ما هم برای اجرای یک نمایش باید منتظر بمانیم تا این سالن‌ها خالی شوند. از سوی دیگر اگر چه حمایت‌های مالی از گروه‌های تئا‌تر بسیار ضعیف است اما سعی ما این است که مانند بسیاری از گروه‌های تئا‌تر کشور که به صورت حرفه‌ای کار می‌کنند، به جای وابستگی به نهادهای دولتی هزینه‌های خود را از طریق فروش گیشه تأمین کنیم. چنان‌که تجربه ما در سال گذشته این نبود نیاز را ثابت کرده است. وقتی ازمسئولان فرهنگی تقاضای حمایت می‌کنیم فکر می‌کنند ما توقع کمک مالی داریم. در حالی که الان مهم‌ترین حمایتی که مسئولان می‌توانند داشته باشند، فراهم ساختن زیرساخت‌های فرهنگی استان است. زمانی که تالار حرفه‌ای برای تئا‌تر باشد به تبع آن مردم نیز برای تماشای نمایش مشارکت می‌کنند و اقتصاد هنر نیز تأمین می‌شود.

 

انتهای خبر/

 

لینک و منبع خبر: همشهری استانی

نظر دهید

شما به عنوان مهمان نظر ارسال میکنید.